Puppy theorie

Straf!

Onlosmakelijk met elkaar verbonden: Hond en straf

En dat is natuurlijk ook wel logisch aangezien de gemiddelde puppybezitter niet snapt dat je heel veel moet belonen en de pup in een heel vroeg stadium van zijn leven de grondbeginselen goed aan moet leren.

Het feit wil dat je dan altijd achter de bak aan rent en de pup ongewenst gedrag ontwikkeld.

En wij mensen zijn erg goed in het geven van aandacht aan dingen die niet mogen.

Ik hoef niet uit te leggen dat negatieve aandacht nog altijd beter is dan geen aandacht en dat het de pup niets uitmaakt wat je zegt. Zolang je maar “foei” en ‘nee” roept vindt de pup het prachtig en herhaalt het vol overgave het ongewenste gedrag.

We kunnen op dit punt een aantal kanten op:

Eerst maar de ouderwetse aanpak. Bij deze methode gaan we er van uit dat we de roedelleider zijn en dat we de pup snel moeten laten weten wie de baas in huis is. We grijpen de pup bij zijn nekvel als hij iets doet wat we niet willen en voeden hem op d.m.v. pijn en schrik. Als je deze mensen vraagt waarom ze de pup bij het nekvel grijpen, dan zeggen ze allemaal: DAT DOET DE MOEDERHOND OOK!!!!!

Newsflash! Dat doet de moederhond helemaal niet, de moederhond  gaat vanaf 6 weken op de bank liggen zodat de pups niet meer bij haar kunnen komen, dit omdat de tandjes doorkomen en het zogen pijn gaat doen. De pups moeten ontspenen en moeten over op vast voedsel. Tot die tijd heeft ze de pups wel eens bij het nekvel gepakt, maar alleen om ze te vervoeren, terug het nest in.

Maar nooit om ze te corrigeren!

Het klopt dat als honden elkaar corrigeren dit veelal op de nek gericht is en dat is natuurlijk ook wel logisch omdat daar het meeste haar en vel zit. Het is dus ook nooit bedoelt om elkaar te verwonden.   Als honden elkaar corrigeren dan gaat om de snelheid van de correctie. Actie=Reactie

Maar het gaat er zeker niet om elkaar pijn te doen. Dus al je een pup straft moet je het op het goede moment doen. En daar gaat het volledig de mist in, we zijn nl. veel trager dan een hond dat is en we corrigeren altijd op te laat en dus het verkeerde moment.

Conclusie: Bij deze methode straffen we dus op een manier die helemaal niet des honds is, we straffen het verkeerde gedrag en we doen de pup pijn.

Gevolg: Een pup die al op hele jonge leeftijd bang voor zijn eigenaar wordt en er zich een relatie ontwikkeld die gebaseerd is op angst en vermijdingsgedrag.

Helaas komt bovenstaande methode nog veel voor en dat komt met name omdat het werkt, de hond luistert namelijk wel. De reden lijkt mij niet de goeie en de relatie met de hond is zeker niet op orde, maar de hond luistert en dat is wat deze mensen willen. Een hond die luistert en doet wat de baas zegt.

De andere kant die we op kunnen is d.m.v. belonen.  Ga naar dit hoofdstuk voor verdere uitleg.

<<<  Belonen      Het loslopen  >>>

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *