Puppy theorie

De bijtrem aanleren + spelen.

Het aanleren van de bijtrem is een heel karwei, in die zin dat het veel tijd vergt en vaak ook nog flink pijn kan doen.

Als de pupjes bij elkaar in het nest zouden blijven, dan zouden ze van hun broertjes en zusjes leren dat ze elkaar geen pijn mogen doen.

In het nest gaat dit allemaal spelenderwijs. Als de ene pup een andere pup te hard bijt, piept het gebeten pupje en loopt het weg en stopt zo het spelen. Dit gaat over en weer, de pupjes bijten soms te hard en ze worden soms te hard gebeten. Zo hard hoeven ze ook niet te bijten, want de tandjes zijn echt vlijmscherp, ze moeten makkelijk door het vachtje van de pupjes heen dringen.

Uiteindelijk leren de pups dat te hard bijten het spelletje stopt en dat voorzichtig met elkaar doen het spelen door laat gaan.

Zoals gezegd zijn de pups voorgeprogrammeerd en als we ze uit het nest halen zit dit in hun repertoire. Ze hebben echter geen nestgenoten meer om dit op te oefenen en zullen de nieuwe baasjes en met name de kinderen gaan gebruiken om dit te doen. De pups zien de kinderen het eerste half jaar als nestgenoot en daar gaat het ook direct mis, omdat de kinderen geen idee hebben wat ze moeten doen.

De kinderen geven niet de goeie reactie, ze rennen weg, spartelen hevig met hun armen, gillen van de pijn en zitten met opgetrokken benen op de bank. En de pup vindt dit prachtig en ziet het als het ultieme spelletje.

Het in goede banen leiden van dit proces ligt in de handen van de volwassenen. En pas als de pup het bij de volwassenen niet meer doet, kunnen ze gaan oefenen met de kinderen. De volwassenen moeten het gedrag dat zich normaal in het nest plaatsvindt gaan nabootsen.

Dit betekent dus dat er veel met het pupje gespeeld moet worden en dan niet met de blote handen, maar altijd met een speeltje. Vooral de mannen hebben nog wel eens de neiging om met het bekje van de pup te spelen en ze zo te leren dat bijten mag. Vergis je niet, er is een wetenschappelijk onderzoek waaruit blijkt dat als een mens door een hond is gebeten, dit altijd honden zijn die de bijtrem niet goed hebben aangeleerd. Uit hetzelfde onderzoek komt ook naar voren dat als ze het wel goed aangeleerd hebben ze nooit mensen zullen bijten. Een belangrijk stukje dus.

In deze oefening leren we de pup spelenderwijs een aantal dingen. Ten eerste de bijtrem, dat is het voornaamste. We leren tegelijkertijd ook wat “los” en “vast” betekent én we leren de pup met ons te spelen. Want dat is natuurlijk helemaal niet zo vanzelfsprekend, hij speelt wel, maar waar speelt hij eigenlijk mee, met degene die het speeltje vasthoudt? Of met het speeltje? Dat laatste is het geval, de pup kan supergoed spelen, maar hij speelt met het speeltje. Hij moet nog leren met ons te spelen,

Hoe gaat dit alles nu in zin werk?

We gaan op de grond zitten en pakken een speeltje, bij voorkeur een zacht speeltje met uitsteeksels. Een kinderknuffel aangepast aan de maat van de pup doet altijd de truc. We bewegen het speeltje over de grond heen en weer voor de neus van de pup.

Elke normale pup zal hier op reageren en het speeltje uiteindelijk vastpakken.

Het trekspelletje is geboren!

Het pupje zal zeker gaan grommen en in mijn beleving is het zo: Hoe harder het gromt des te beter het is. Dit heeft niks te maken met agressie en is niets om je zorgen over te maken.

Veel mensen denken nog dat een trekspelletje gevaarlijk is en dat de hond hierdoor de baas probeert te worden, dit is echt onzin. De band met de pup wordt alleen maar sterker door het spelen.

Houdt de pup het speeltje vast, zeg dan “hou vast” , zeg dit op een speelse manier en maak er een feestje van. Laat de pup per ongeluk los, zeg dan ”los” en biedt het speeltje opnieuw aan. Zo leert de pup tussen neus en lippen door wat “los “ en “vast” betekent. Laat hij niet los, pak een tweede speeltje en beweeg dit in het gezichtsveld naast de pup. Beweeg het speeltje die hij vast heeft niet meer. Je zult zien dat de pup altijd voor het bewegende speeltje zal gaan.

In dit proces zal de pup in zijn jeugdig enthousiasme je ook eens in de handen bijten. Zo gauw je dit voelt roep je ferm “auw!” en stop je even met spelen. Een seconde of 5 is voldoende, anders loopt de pup weg. Bijt de pup niet, zorg er dan voor dat je gebeten wordt, door het speeltje zo aan te bieden dat hij niet anders kan dan je bijten.

Op deze wijze bootsen we de natuurlijke manier na, zoals de pups dit van elkaar zouden leren.

Namelijk dat spelen leuk is, maar als je bijt stopt het spelletje acuut.

Dus iedere keer een reactie geven en het spelletje stoppen.

In het begin lijkt dit totaal geen effect te hebben, maar naar mate de weken vorderen, gaat de pup het spelen met de baas steeds leuker vinden en zal het “auw” en het stoppen steeds beter gaan werken. Hij zal je broekspijp los laten als je “auw” zegt en je veters verder met rust laten.

Al met al een langdurig en moeizaam proces die bij de volwassen met 16/17 weken moet stoppen, bij een gezin met kinderen onder de 14 jaar zal dit tot 24 weken blijven duren. Een oplossing voor de kinderen is het dragen van rubberen laarsjes, de pup bijt in tenen en enkels en met laarsje aan kunnen ze “auw” zeggen maar doet het geen pijn.

Heb je de pup op schoot en bijt hij in je gezicht, dan volgt ook een ferme “auw” en zet je pup terug op de grond. Iedere keer maar weer dezelfde reactie geven.

Er zijn nog steeds mensen die vinden dat ze dit gedrag moeten bestraffen, in mijn beleving is er op deze jonge leeftijd geen enkele plaats voor straf of pijn. Deze periode is er voor wederzijds vertrouwen op te bouwen tussen baas en hond.

Ook doen er nog verhalen de ronde dat je je armen in moet smeren met roomboter, hij zou je dan niet bijten, maar likken. Een grotere flauwekul verhaal heb ik nog nooit eerder gehoord, maar als je het als advies van de fokker meekrijgt, kon je wel eens denken dat het waar is. Nee dus!

<<<  Straf     Zindelijkheid  >>>

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *